ਕਵਿਤਾ

ਕਵਿਤਾ

ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਯਾਰ ਸੀ ਅੱਡ ਗਏ,
ਕਰੀਬੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡ ਗਏ,
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹੁਣ ਰੋਂਦੇ ਨੂੰ ਨਾ,
ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਏ,
ਉਂਝ ਦੁਨੀਆ ਭਾਵੇਂ ਰੰਗਲੀ ਵੱਸਦੀ,
ਪਰ ਕੋਈ ਰੰਗ ਨਾ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਏ।

ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖਾਦੇ ਧੱਕੇ,
ਡੋਲੇ ਨਹੀ ਸੀ ਇਰਾਦੇ ਪੱਕੇ,
ਸਿਵੀਆ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ,
ਹੁਣ ਗਾ ਕੇ ਸੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਏ,
ਉਂਝ ਦੁਨੀਆ ਭਾਵੇਂ ਰੰਗਲੀ ਵੱਸਦੀ,
ਪਰ ਕੋਈ ਰੰਗ ਨਾ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਏ।

ਖੌਰੇ ਅੱਜ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ,
ਜੋ ਸੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਭ ਤੇ ਹੱਸਦੇ,
ਉਸ ਰੱਬ ਬਿੰਨ ਨਾ ਕੋਈ ਯਾਰੋ,
ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਏ,
ਉਂਝ ਦੁਨੀਆ ਭਾਵੇਂ ਰੰਗਲੀ ਵੱਸਦੀ,
ਪਰ ਕੋਈ ਰੰਗ ਨਾ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਏ।

ਪਰਮਿੰਦਰ ਜੱਗ ਤਾਂ ਮਾੜਾ ਹੋਇਆ,
ਨਾ ਏਹ ਜਿਉਂਦਾ ਨਾ ਏਹ ਮੋਇਆ,
ਮਤਲਬ ਬਿੰਨ ਨਾ ਯਾਰੋ ਕੋਈ,
ਏਥੇ ਰੱਬ ਧਿਆਉਂਦਾ ਏ,
ਉਂਝ ਦੁਨੀਆ ਭਾਵੇਂ ਰੰਗਲੀ ਵੱਸਦੀ,
ਪਰ ਕੋਈ ਰੰਗ ਨਾ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਏ।

ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸਿਵੀਆ
ਪਿੰਡ – ਨੰਦਗੜ੍ਹ
81468-22522

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: